11:30-12:00: ice-breaker session
12:00-15:00:
satellite meetings 1: Iωάννα Γερακίδη
bend or break
Πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη γραφή ως εργαλείο για να διεκδικήσουμε χώρους ή χρόνους δικούς μας; Τι συμβαίνει όταν αυτή μετατρέπεται σε μέσο παρηγοριάς ή αντίστασης στην παραγωγικότητα; Πώς η αδράνεια, συχνά δαιμονοποιημένη ή αποκλεισμένη από τα απτά ή τα άυλα γλωσσικά μας συστήματα, μπορεί τελικά να μιλήσει για μια άλλου είδους ανθεκτικότητα, διαλύοντας την γραμμικότητα της γλώσσας, με σκοπό να τη συνθέσει πάλι από την αρχή; Και τι τελικά συμβαίνει όταν σώματα τραυματισμένα, εξαντλημένα, αόρατα διεκδικούν τη θέση τους στην ορατότητα και την αυτοδιάθεση με τρόπους άλλους, φαινομενικά αντικανονικούς;
Το εργαστήριο Bend or Break εστιάζει σε αυτά ακριβώς τα ερωτήματα και στη σχέση τους με συνθήκες επισφάλειας ή καταστάσεις στις οποίες σώματα ευάλωτα, φυσικά, πολιτικά, ή ψυχοκοινωνικά, στερούνται το δικαίωμα της φροντίδας, της θεραπείας ή της προσωρινής απουσίας από τις συστημικές δομές. Μέσα από ποιητικές, επιτελεστικές, θεωρητικές και άλλες προσεγγίσεις και αντλώντας αναφορές από το έργο των Dodie Bellamy, Elizabeth A. Povinelli, Daisy Lafarge, Hélène Cixous, Annie Ernaux, Deborah Levy και Anne Boyer, στόχος του εργαστηρίου είναι να διεκδικήσει νέες μεθοδολογίες και λεξιλόγια διερευνώνταςτην επίδραση των θεματικών αυτών στο σήμερα.
bio
Η Ιωάννα Γερακίδη είναι συγγραφέας, επιμελήτρια και εκπαιδευτικός με έδρα την Αθήνα. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα αναπτύσσονται μέσα από τα θέματα της γλώσσας και της διαταραχής, και ενημερώνονται μέσα από φεμινιστικές, εκπαιδευτικές και ψυχαναλυτικές σπουδές. Η πρακτική της συχνά περιλαμβάνει την ποίηση και άλλες ημερολογιακές και αρχειακές μορφές. Έχει επιμεληθεί εκθέσεις και δημόσια προγράμματα για ιδρύματα, φορείς και χώρους τέχνης όπως στα: Stedelijk Museum, 2023 Ελευσίς, Δημοτικό Κέντρο Τεχνών Λευκωσίας (NiMAC), Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας, State of Concept, Ίδρυμα Θεοχαράκη και Hot Wheels Athens/London, μεταξύ άλλων. Κείμενά της έχουν παρουσιαστεί στα: Kunstverein Amsterdam, Stroom den Hague, στο Künstlerhaus Stuttgart, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης (CAC) του Βίλνιους, Montez Press Radio, Carlos/Ishikawa, στο Hangar (Ισπανία), καθώς και σε διεθνείς πλατφόρμες και εκδόσεις μεταξύ άλλων και στα: Collecteurs, Artnews.lt, Αθηνόραμα, Schemas of Uncertainty (online), στον κατάλογο της ελληνικής αποστολής στην Μπιενάλε της Βενετίας 2024 «Ξηρόμερο» και στο The Glenkeen Variations of Crespo Foundation. Έχει διδάξει και παραδώσει διαλέξεις, εργαστήρια και ομιλίες για τη Gerrit Rietveld Academie, το Piet Zwart Institute, την Design Academy Eindhoven, την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, το Rupert residency, και το SAHA Association, ενώ επίσης διετέλεσε μέντορας σε προγράμματα υποτροφιών όπως το Onassis Air residency και το ARTWORKS του ΙΣΝ. Είναι η ιδρύτρια της CHEAT CODE, μιας πλατφόρμας αφιερωμένης στην εναλλακτική παραγωγή γνώσης και στην καλλιτεχνική ανάπτυξη.
15:00 – 16:00: lunch break
16.00-19.00:
satellite meetings 2: Μarta Keil
What if we imagined casting a spell on tired art institutions?
Ζούμε σε μια εποχή εξαντλητική και εξτρακτιβιστική. Ως αποτέλεσμα, πολλά καλλιτεχνά και καλλιτεχνικά ιδρύματα φαίνονται εντελώς εξουθενωμένα. Αντιμετωπίζοντας ασταθείς εργασιακές συνθήκες, περικοπές χρηματοδότησης, αμείλικτο ανταγωνισμό και πολιτικές πιέσεις, είναι πολύ κουρασμένα για να φανταστούν ότι θα μπορούσαν να μην είναι. Ενώ λειτουργούμε υπό συνεχή πίεση, τα σώματά μας συχνά παραμένουν μη ισορροπημένα και εξαντλημένα. Και όμως, σπάνια συναντιόμαστε σε αυτή την εξάντληση.
Τα θεσμικά σώματα είναι συχνά απασχολημένα με την προστασία της φαντασιακής τους εικόνας ότι είναι σταθερά, στέρεα και ανθεκτικά στις αλλαγές. Τα επισφαλή σώματα των εργαζομένων στην τέχνη συχνά δεν έχουν πια τη δύναμη να μετακινήσουν για άλλη μια φορά ένα θεσμικό τείχος. Τι μπορούμε να μάθουμε από αυτά τα κουρασμένα σώματα; Πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν οι πιο επανορθωτικές θεσμικές πρακτικές; Και τι πρέπει να αφήσουμε πίσω μας για να δημιουργήσουμε χώρο για να αναδυθούν;
Στο πρώτο μέρος του εργαστηρίου, θα συζητήσουμε τις συνθήκες εξάντλησης στις παραστατικές τέχνες και θα εξερευνήσουμε την έννοια του «open source instituting» σα μια δυνητικά ενδυναμωτική πρακτική, όπως προτείνουν η Marta Keil και ο Alexander Roberts στο πρόσφατο άρθρο τους Art Institutions under the Spell of Exhaustion: Reimagining instituent practices. Στο δεύτερο μέρος, θα γράψουμε ένα ξόρκι για ένα πιο επαναρθωτικό ίδρυμα.